vavada.jpg

Цитата

 

Pamiętam ten wieczór jak dziś. Deszcz bębnił o parapet, w pokoju panowała cisza tak gęsta, że aż dusiła. Siedziałem na kanapie, wpatrując się w sufit, a w głowie kłębiły się myśli, od których chciałem uciec. Wtedy przypomniałem sobie o vavada registration – o tym, jak kumpel z pracy opowiadał, że można tam po prostu wejść, zarejestrować się i na chwilę zapomnieć o wszystkim. Nie wierzyłem w cuda, ale potrzebowałem czegokolwiek, co zagłuszy ten wewnętrzny chaos.

Zaczęło się niewinnie. Ot, kilka kliknięć, podanie maila, wymyślenie nicku. vavada registration zajęło mi może dwie minuty, a ja już byłem w środku. Ekran zalśnił kolorami, rozbłysły światła automatów, gdzieś w tle grała jakaś melodia. Poczułem coś na kształt ulgi – jakby na chwilę rzeczywistość się rozmyła. Wpłaciłem sto złotych. Ot tak, żeby spróbować. Bez ciśnienia, bez planu. Pierwsze spiny poszły jak z płatka – małe wygrane, kilka złotych tu i tam. Ale nie o pieniądze chodziło. Chodziło o to uczucie, że przez moment nie muszę myśleć o rachunkach, o samotności, o tym całym bagnie, w którym tkwiłem od miesięcy.

Kolejne dni były dziwne. Wracałam z pracy, rzucałem torbę w kąt i zamiast gapić się w telewizję, odpalałem laptopa. vavada registration już miałem za sobą, więc wchodziłem od razu do gry. Czasami przegrywałem, czasami wygrywałem. Ale najważniejsze, że miałem zajęcie. Coś, co mnie wciągało na tyle, żeby nie myśleć. Pewnego wieczoru, po całym dniu awantur w firmie, usiadłem do automatu z myślą, że najwyżej stracę dwadzieścia złotych. A tu nagle – bum! – wyskoczyła mi wygrana. Nie jakaś wielka, bo jakieś trzysta złotych, ale poczułem się jak dzieciak, który znalazł zapomnianego lizaka w kieszeni kurtki. Śmiałem się sam do siebie, tak głupio, bo przecież to tylko gra. Ale ten śmiech był szczery. Pierwszy od dawna.